Soney ve Zekeriya için… Yanlış sevmişim özür dilerim Ayıp varmış günah varmış Onur yokmuş namus varmış Baban utancından kahveye çıkamazmış Kanımız aynıydı ya, kütüğe başka yazmışlar bilemedim Sevmeden kütüğün ne soramadım, diyemedim Sen sırtında kurşunla doğmuşsun, göremedim Elimi verdim, tuttun ya, ötesini dinlemedim Sonra kurşun, kafandan, Surp Kevork’a Sonra kurşun, kafamdan, Sümbül Efendi’ye, yanına Ben yokmuşum sen yokmuşsun Ayıp varmış günah varmış Baban utancından kahveye çıkamazmış Sırtındaki kurşun senden de benden de ağırmış Sevdim, öldün, özür dilerim. Coya

Pelin Topçu Sırtınızda el örgüsü hırkanız Yüzünüzde kırkbeş günlük sakalınız Kaba saba sözleriniz Reddedişiniz Sevilmeye izin vermeyişiniz Bağırarak sevişmeniz Alay edişiniz Doğru sözleri söylemeyişiniz İnsanlığı sevişiniz İnsanları sevmeyişiniz Lütuf saydığınız sözleriniz Hayata ara verişleriniz Gidişleriniz Geri gelişleriniz Puslu gözleriniz Kibar elleriniz İle tezat olan hantal bedeniniz İle tezat olan yürümeniz Bir hayalet gibi Ve siz Bu halinizle Beni nasıl sevdiniz?

Belgin Zorlu Magmayı çözüyorum. Odacığını da işgal ediyor püskürmelerim. Medeniyetimi de sınırsız tatmin ediyorum. Hayal edilenin aksine, duman ya da ateş değil ki. Bu, Sicilya’da kireç taşı katmanlarının arasında sıkışmış olandan. Şöyle bir geriye doğru itele bedenini, kollarını iki tarafa yasla. Tozu göreceksin. Aman kavuşturma ellerini ha. Sen şimdi ateşten de korkarsın. Dur dur! Daha kavuşturma ellerini, kal öyle.

Özgür Erbaş Olduğun gibi değil, olmak istediğin gibi görün. Ne var bunda? Kim bunun bir yalan olduğunu söyleyebilir? Kim senden çıkan bir senin, sen olmadığını iddia edebilir? Kim, senin gibi, öylece durarak ve durduğu için belki de ışıldayabilir? Senin yüzüne her baktığımda, içine bükülmüş bir ip görüyorum. İçine, kendisine… Oysa, o ipin benim boynumda olması lazım. Biliyorum.

Coya dokun, dokun dün masalında acıttığım yüzüme. kirpiklerim bir asır beklemiş ellerini; ciğerini duyunca koştum ormanında masalının, çarptım tokadına nefesinin; kanadım, doymadım.

Coya sahiplenemediğim kadınlık… tırnakların yırtmasın diye törpülendiği, çorabı yırtınca varlığına sövdüğüm, kapısından içeri sığamadığım, çizen, çürüten, çiğneyen kadınlık…

Belgin Zorlu … yüzüme dair tek hatırladığım ise… is … tek hatırladığım bu. duyulmasın sesi diye, parmak uçlarımda suya yönlendirdim bedenimi gün dağılmak üzereydi sesinden ellerim titrerken sol şakağımın hemen altı, titreyen sağ elimin serçe parmağının teri ile tenime nefes verdi parmağım hızla kalktı nefesi verdiği gibi, bedenime sarılmış pelerinim bağların kokusundan bir an bile ayrılmıyordu. anlatmak değil meselem, olamaz da is senin meselen değil, vermem de ses de onların meselesi değil

Belgin Zorlu Şafakta gördüm, Buklelerdeki sözcüklerimin bilmecesini Kifayetsiz maskeli sözlerini de; Bir bir yerleştirdim incecik kıvrımlarının diplerine, Göçmen yaylı eşliğinde

Coya Tehdit Gelirim Görürsün Korkmam bu defa Alırım beni elinden Ağlarsın Dönmem Çıldırırsın Vurursun kendini Ağlamam

Belgin Zorlu Hızla kaçtı Usta duvar örücü Gizden medet umdu Nefesi damla damla akıttı Ne öğretti tüm bunları Ne de basiretsiz kıvrımdaki gönüle algıları Saplansın beyinlerine dipteki sırma süslü tokası Dokunarak anlasın yalınlığını beynindeki yılansı Adam bunların hepsi Karanlık…Duvar…Kepaze…Uzak…