Coya Patlak bisiklet lastiğini bile eğretileyen, dizginini kendi istediğinde sadece kendi istediğinin eline kendi istediği kadar veren, ruhunu gömleği sanan adamla, hala eski otobüs biletlerinin arkasında şiirler bulan ve bulduklarından küstahça medet uman, zamanı kayık, çekirdeği çürük, ruhu kaçak kadın, bir tek yalnız uyuyamadıklarında soyarlarsa ruhlarını birbirlerinin önünde, bunun sonu ancak felaket olur. Fakat ne adam vazgeçer biçim vermekten tedbirli teslimiyetine, ne de kadın kıymet verir dizginlerin ellerinde bıraktığı kesiklere.

Coya karanlığımın yüzüme yakıştığı saatler – bazen şehrin karanlığına denk düşer, saçmalarcasına ıskalar ya bazen, şahitsin – ben yine inimde yurtsuzluğumla bozmuşum yerde haritalar, fotoğraflar ve biletler bu kez, yosma memleketlerden, metres ikamelerden, bir de su bardağından bozma şarap kadehi, başka türlü olmaz ya aidiyetlerimden vazgeçmişim elde kibrit hazır beklerken, dimağım halka halka, is is lekeli, kutunun içi darmadağın – söylenecekse bu saatte söylenmeli dinleyeceksin bu yüzden, elin mahkum -

Coya Dönüştüremediklerinden ne çabuk vazgeçiyorsun. Eğretileyemediklerini ne kolay gözden çıkarıyorsun. Bozamadığın, bozduramadığın, iyileştiremediğin, yanında iyileşmediğin, söndüremediğin, şişiremediğin, boyayamadığın, güzelleştiremediğin dostlardan, düşmanlardan, sevgililerden, metreslerden, şehirlerden, kıyılardan, köşelerden ne de erken sıkılıyorsun. Bir şeyin hayatında kalma olasılığı = tanrıcıklığının oranı = dönüşümü/parmağın. Biçim vermiyorsan denklem çözümsüz. Malzeme çıkmıyorsa denkleme değmez.

Coya Sevgili, Dudakları ne aradığını bilmezdi gece karanlığında; bulunca benimkileri her seferinde şaşırır, taptaze bir tutkuyla öperdi uykuya dalarken yüzünün gerisi. Mahmur, hınzır gözleri hiç ele vermezdi dudaklarımın unutulmuşluğunu sabahları; yeni dudaklar bulmaya hazır, çıkardı hayatımdan her gün aceleyle. Her geri dönüşü sürpriz, Sevgili, Dünü, yarını yoktu. Anlamazdı dünlerimi, yarınlarımı. Bir boşlukta yaşar, elimi uzattığımda hiçbir şey sormadan düzlemime gelir, yorulunca kirpikleri, gözlerini kırpıştırmadığı boşluğuna geri dönerdi. Onu özlerdim dünlerimde, yarınlarımda. Gidişi boşluğum olurdu.