Özgür Erbaş
Çok sevdiğim biri beni terk etmişti, ona dedim ki:
“Yine ben. Sana bir kez daha yalvarıyorum, beni terk etme. Yalvarırım beni terk etme! Kendimden korkuyorum. İçimde kaynaşan, adı andan ana değişen duygudan korkuyorum. Bir alev topu gibi yakan, jilet yutmuşum da tüm organlarımı kesiyormuş gibi ilerleyen, ne kadar içsem susuzluğum dinmeyecekmiş gibi gelen, kirpiklerimin arasına çakılı kibrit çöplerinin adı her neyse, işte o duygu.
Yalvarırım beni terk etme.
Ben seni ehlileştirmeyi başarmışım, ama evcilleştirememişim. Benim evimde, benim yanımda, benim istediğim oyunları oynamışsın sadece. Benimle olmayı istememişsin. Böyle mi demiştin, tam hatırlayamıyorum. Kafamın içinde o kadar çok döndü ki sözler, bazı yerleri silinmiş olabilir. Tıpkı yüzünü hatırlayamadığım gibi… Sen bu sözleri saçıp dökerken, evin orasına burasına attığın giysilerini topluyordun. Ben iki elimle kulaklarımı tıkamıştım. Avazım çıktığı kadar, “Dala çıkmış bir kiraz, kirazlı yar, cilveli yar” şarkısını söylüyordum! Neden acaba? Hiç de sevmem.
Yalvarırım… Senin hatıramda kalmanı, bu hatıranın yasını tutmayı, bununla bir kere daha büyümeyi, büyürken eksilmeyi, eksildikçe suskunlaşmayı ve bir adım sonrasında aşka imansız kalmayı istemiyorum. Şirk koşmadım ben. Sana kendimi eş koşmadım. Biat ettim. Gittiğim yoldan döndüm; yoluna girdim. Yalvarırım beni bırakma.
Tanıştığımız günü anımsa. Neden her söylediğime güldüğünü… Kiminle geldiğimi sorduğun o sıkıcı toplantıdan el ele nasıl kaçtığımız anımsa. O günkünden daha mı yabancıyız şimdi birbirimize? Her söylediğime kaşlarını çatarak yanıt vermen bundan mı? Ben aynı benim. Değil miyim? Senin oldum. Sen olmadım, ama seninim. Nefesini içime çektim.
Bak, biz artık nereye gitsek birlikteyiz. Nereye gitsen nefesin bana emanet. Zarları tekrar atalım. Kartları yeniden dağıtalım. Hatta oyunu ortadan kaldırıp kendi oyunumuzu kuralım; oturup tüm kuralları yeniden yazalım. Her yeri birlikte bir kez daha keşfedelim. Bir kere de biz görelim. Bu kez de biz bilelim.
Sana yalvarırım, beni kendi çukurumda bir başıma bırakma.”