SillyPoet Kızımın kaşları keman(1), ayakları mavi(2); Kızıma etek(3) vermiş, neresi kani (4) Kan döktü aylarca; yılları fânî (5)… Peki… Daha oldu da olacak ne var ki yani, Gözleri kör ölümü ani; Anne’den konuşmiyim, babanız tali (6)… Kızımın gözleri çiçek, elleri beyaz; Kızıma vız gelir, boş gider ayaz; Fakat tiksinişi pek, vicdani saki(9), Kaçmasam yahut sus(a)masam bari… Kızımın karnı sıkı, nevri dolu; Kızıma değmesin her şeyin sonu; Saçlarım demirden, acıtmış onu; Sussa ne, susmasa bitmiştir kulu… Kızımın eteği, sonunda ati (7); Laf sözle imana gelecek sanki Yastıkla boğmalı bu ise fani (5); Kızım dur! Torbayla kurtarsan bari…

kılına zarar gelmesin diye, ruhumu satardım umacılara, gittim duruşunu incittim. kim ne derse desin böyle bir dersi haketmişim. ondan  *öteki hayata kadar*  mahrum kalmak *fikrimde ve gönlümde oturduğu, her biri, gitmesin diye ayaklarına dolaşmak isteyen yerlerin kutsallığından sanırım*  ödemek zorunda kaldığım en büyük bedel şimdi. dahası yok gibi geliyo ama, umarım daha ağırını görmem asla. aklımdan kelimeler geçiyor hep, söylemeye direndikçe söz, düşünmemeye çalıştıkça kabus oluyo. çok beklersin; bu deyişte; gramer gramer’e karşı; eksik yazcam fiileri; sentaks sallanıyor. semantik içimde büyüyo. üç nokta da kullanırsam ne olayım. ünlem de. onu çok seviyorum, öyle ki, demogoji, yapmak istediğim en son şey … Eserin devamı →