Patlak bisiklet lastiğini bile eğretileyen,
dizginini kendi istediğinde sadece kendi istediğinin eline kendi istediği kadar veren,
ruhunu gömleği sanan adamla,
hala eski otobüs biletlerinin arkasında şiirler bulan ve bulduklarından küstahça medet uman,
zamanı kayık,
çekirdeği çürük,
ruhu kaçak kadın,
bir tek yalnız uyuyamadıklarında soyarlarsa ruhlarını birbirlerinin önünde,
bunun sonu ancak felaket olur.
Fakat ne adam vazgeçer biçim vermekten tedbirli teslimiyetine,
ne de kadın kıymet verir dizginlerin ellerinde bıraktığı kesiklere.