Nezaket
June 22nd, 2008 at 9:06 pm (Edebiyat)
Yudit Namer İş yoktu, okul yoktu, ev yoktu; ağaç vardı, toprak vardı, ay vardı. Topraklıydın, nemliydin, aydınlıktın, güzeldin, kıyamadım. Oturdu kokunsuz yaşama olasılığı göğsüme, dayanamadım; dedim ki, “Önce ben öleyim”. “Ölme”, dedin aceleyle, batıllıktan, alışkanlıktan, ama korkmadı gözlerin, alıştı fikrin, dinmeyen çocuk inadınla “Önce ben” demedin, sıranı savmayı yeğledin, kalan olmayı sevdin. Centilmendin zaten, kapıyı tuttun bekledin.
Okul gördük, işe gittik, ev edindik. Sıcaktı, çok sıcaktı, ağaç gölgelemedi, cayır cayır yandı canın, ruhun kabardı güneş yanıklarıyla. Eridi toprak kokusu çatlak teninde, tutamadın. Karardın hem; bulutların arkasında dolaştı ay, başını kaldırdın, ayı aradın. Ay çıkıverdi, düşürdün boynunu, bulamadın. Güzeldin hala, ama arka planda şehir vardı, duman vardı, gömlek vardı, yük vardı. Sende benden fazlası vardı, sende benden fazlasıyla vardı. Bir baktım bende kokun kalmadı. Güneş battı, ay çıktı, ben senden anlamadım.
Tuttuğun kapıya baktım, vazgeçtim beyanımdan. Kıyarım, dayanırım, kokunsuz da yaşarım, önce sen öl.
Önce sen öl ki yüzünü aya tutayım, aydınlığına dalıp satılmışlığımı unutayım. Önce sen öl ki yüzüne toprak sürüp mideme kadar koklayayım, yaşsızlığımı hatırlayıp ruhumun ölmüş kopmuş düşmüş parçalarını toplamaya başlayayım. Önce sen öl ki kuru derini soyayım sen ol, senden anlayayım. Önce sen öl ki bedenini ağaç altında saklayayım, sırrımızı her anımsayışımda tasmamı hissedip yaşamaya bağlanayım. Önce sen öl ki benim ol, sevişmediklerimize sayayım.
Önce ben ölürsem kimselere toprak kokma, kuru, kapkaranlık, benli öl.
Popularity: 21% [?]
Diana Sevilya şöyle yorumlamış:
June 22nd, 2008 at 9:22 pm
Nazik gocebelik: Yerlesmeye basladigini hissettigi an, hep donunda tasidigi veda mektubunun kalibini cikarmis olmak.