Acaba ben de Boğaziçi Üniversitesi kız yurdunda türbanlı arkadaşlarımızla çekirdek çitleyerek kimin kafasında türban var kimin yok zerre kadar düşünmeden, hatta bunu neredeyse görmeden, yemekhane özelleştirilmesin de herkes aynı yemeği yiyebilsin boykotu hakkında konuşup sonra da sabaha karşı iki kapısında sevgilileri tarafından yurt kapısına bırakılan kızların öpüşme ve koklaşmalarını seyreylemek, bazen de aynı durumda seyredilmek yerine başka bir üniversitede polis kontrolü altında yaşasaydım şimdi başka türlü biri mi olurdum?

Kesinlikle.

Gece sabaha karşı ikide, beşte, yurda sevgililerimiz tarafından bırakılırken Vezneciler kız yurdu korkumuz vardı bizim. Acaba gece onda üzerimize kapılar kilitlense, soyadı tutmadı diye arkadaşımız bizi kapıdan anons ettiremese, kilitli kapılarda kimlik kontrolü yapılsa şimdikinden başka biri mi olurdum? Kesinlikle.

Kerem’in yazısı ne güzel olmuş. Ben de şimdiki gibi biri olmama katkısı olmuş insanları, mekanları, sınıfları, bahçeleri binaları hatırladım yeniden..

Sevgiler herkese.

Ortak anılarımızdan yaptığın derleme için sana minnetarım. Geçmişe böyle bakıldığında ayrı bir tad alıyor insan.

Müsaade edersen altına bir imza da ben koyayım.