Yazan: Ebru ‘Şebzindedâr‘ Akman
“… Mutlu yaşlı yaşında ölendir, daha mutlu genç yaşta ölendir, en mutlu doğum sırasında ölendir; bunların arasında en mutlu olan ise hiç doğmamış olandır…” (Kierkegaard, Either/Or, cilt 1, sf. 220)
Hâlâ varolup ne yapacaktın ki? Her zaman yaptığın gibi bundan da kıl payı kurtuldun: 21. yüzyılda genç yetişkinliğini ve yetişkinliğini ve yaşlılığını yaşamak zorunda kalan bizlerin kaderinden.
Anlamlar bulmaya çalışmaktan, kurtuldun sevmenin, ağlamanın, birini gördüğün zaman ona sinir olmanın ne anlama geldiğini bulmaya çalışmaktan. Şu basit yaşamda yıllarını harcayıp 70 yıl sonra bile en sevdiğin şeylerin hâlâ bilyeler, gazoz kapakları olduğunu ve yıllardır onlara elini bile sürmediğini kendine itiraf etmekten de kurtuldun. Yapmak istemediğin şeyleri tam da en yapmak istemediğin anlarda yapmak zorunda kalmaktan, hiçbir şeyden zevk alamadığın o anlardan da. En iyisi de ‘hemen şimdi burada yok olmalıyım!’ diye düşüneceğin anların, anlamla anlamsızlığın karıştığı anların giderek sıklaşmasından.
Ben mi? Benim basit, anlamsız varlığım devam ediyor. O dediğim anlar günümün en az yarısını alıyor artık. Neredeyse, hiçbir şeye aldanamıyorum. Sen olsaydın belki biri, belki ikisi olmazdı bunların, ne kâr? Senden sonra ben daha yalnızım, depresyona bile girmiyorum artık. Ademle mevcudiyet, arzu ile tahammül ve mahrumiyetle maruz kalma arasındaki karşılıklı sonsuz gidiş-gelişlerim devam ediyor.
İyi ki yoksun! Ama ben seni çok özledim.