Belgin Zorlu
Hızla kaçtı
Usta duvar örücü
Gizden medet umdu
Nefesi damla damla akıttı
Ne öğretti tüm bunları
Ne de basiretsiz kıvrımdaki gönüle algıları
Saplansın beyinlerine dipteki sırma süslü tokası
Dokunarak anlasın yalınlığını beynindeki yılansı
Adam bunların hepsi
Karanlık…Duvar…Kepaze…Uzak…
Defalarca okumam gerekiyor bu şiiri. Sözlerinden gidilecek olsa mutlaka yanlış bir adrese çıkılır. İşte tam şuuruna varılmazsa esası görülmeyecek bir şiir. Üstelik, müellifin bir önceki eserinden fersah fersah ötede. Ufaktan yemleniyor muyuz nedir? Gerisini de isterük! Nesr’edilmiş olanından da!
Sözlerinden hangi adrese çıkıldığının ne önemi var ki! Yanlış bir adrese çıkılmasındaki “mutlaka” da bana çok ilginç geldi. Bunu anlamayı çok isterim.
Aslında esası da ortada.
Bana göre şiirler yazana özgü halleri, kabulleri aktarmaz her noktasında. Bu sebeple fersah fersah ötede resimler çıkması da çok gerçek olmalıdır.
Yalnız o resim bu yazılanı kesinlikle ifade etmiyor. Bu sebeple, anlatamamışım dedim kendime.
Gerisi ise ancak sizlerin defalarca okuduğum eserlerinizin yamacında nesr’edilmiş olarak ifade edilebilir.