Fırsat yaratmışken, Abdurrahman Bey’in bir diğer yazımla ilgili yorumlarını da (kırmızı renkteki ifadeler) yanıtlamak
isterim:

“Kaymak tabaka da medya da sığdır.

Ama bu tez temelsizdir.”

O yazımda savunmaya çalıştığım tez bu değildi. Tekrar
bakacak olursanız, tezimin şu olduğunu teslim edeceksiniz ümidindeyim:

Siyasete asker kanadından yapılan gayri-meşru müdahalelerin müsebbipleri, muhtelif mecralarda yaptıkları yorumlarla ülkemiz elitinin (kaymak tabakanın) kanaatlerine önderlik edenlerdir.

Kaymak tabakanın da, medyanın da sığ olduklarını da (daha düzgün ifadelerle) yazarım; söylerim; savunabilirim. Lakin, tezim bu değildi.

1. “Şimdi bir yargıç düşünün. 80 sonrası, herkes gibi onun da zihinsel
arka planını, Türk-İslam Sentezi ve ‘Atatürkçülük
araçsallaştırması’ temelinde bir indoktrinasyonun şekillendirdiğini
varsayabiliriz. Pijamasını giyiyor ve başlıyor gezinmeye: Sky Türk, Haber Türk,
Kanal Türk… Allah ne verdiyse… ”

“Bir kere Türk-İslam sentezi ile bu
saydığınız Kanallar değil TGRT, Samanyolu gibi kanallar uyumludur. Türk-İslam
sentezi hakkında hiçbir bilginiz olmadığı anlaşılıyor. Bu sentezin mimarları
Türk Ocakları’ndan yetişmiştir. Pirleri de Prof. Nevzat Yalçıntaş veya
Prof. Sabahattin Zaim gibi AKP kadroları veya onların hocalarıdır. Cemil Çiçek
veya Abdulkadir Aksu bu çizginin has adamları ve önde gelen örnekleridir.”

Türk-İslam sentezinin ve Atatürkçülük araçsallaştırılması temelinde bir indoktrinasyonun, 12 Eylül rejiminin bir ürünü olarak, bugün otuzlu, kırklı yaşlarda olan eğitimli kuşakların zihinsel gelişimi üzerinde şekillendirici (paradigmatik) bir etki yaptığını savundum; savunmaktayım. Buna bir itirazınız varsa onu söyleyin lütfen. Bunun yerine, Türk-İslam senteziyle ilgili hiçbir bilgim olmadığının anlaşıldığını iddia etmeniz, bu şekilde yine mevzuları kişiselleştirmeniz, muhatabınız hakkında küçümseyici ifadelerde bulunmanız,
iletişim/tartışma adabına, ahlakına ne kadar uygun; ne kadar iyi niyetli; bu tür lafları hak etmek için ne yapmışım… Bunların değerlendirmesini size bırakıyorum.

Hipotetik bir yargıç portresi çizmeye çalışıyorum orada. Örneklediğim hukuk skandallarına, nasıl bir zihniyet, nelerle beslenen bir zihniyet imza atar; kendi sübjektivitemle, ona ilişkin, edebi çerçevede bir spekülasyon yapıyorum. Sonu “Türk” kelimesiyle biten bir kaç kanal ismi sıralıyor ve ardından da “Allah ne verdiyse…” diyorum. Yani okur, geri kalan kanallardan dilediklerini kendisi eklesin bu listeye… Benim çizmeye çalıştığım portreye hangi kanalları izlemenin denk düştüğünü
düşünüyorsa, kendisi eklesin istiyorum. Ne var şimdi bunda? Problem ne?

Dikkat ettiyseniz, diyeceğim ama dikkat etmediğiniz, o özeni gösterme gereği duymadığınız belli, ben o hipotetik yargıcın parti/ocak/dernek düzeyinde siyasi eğilimleri hakkında spekülasyon yapmıyorum zaten. Benim referans verdiğim ideolojik paradigma daha geniş, daha soyut ve bana göre fert üzerindeki etkisi de daha belirleyici. Dolayısıyla, o yargıç, bana göre, AKP sempatizanı da olabilir; MHP’li de, CHP’li de… Sizin zikrettiğiniz isimler de örneğin, yargıç olsalardı, çok rahatlıkla, aynı ya da
benzer skandallara imza atarlardı, benim kanaatime göre de. Lakin, bunun aksini düşündüğüm zannına nereden kapıldınız, asıl ben onu anlayamıyorum.

2. “Yani, Emin Çölaşan, Erol Mütercimler, Nihat Genç, Hulki Cevizoğlu, İlhan Selçuk, Yalçın Küçük, bilemediniz Emre Kongar düzeyi… Böyle
binlerce isim… Mentelektüeller…” Kanallar bunlarla doluymuş.

“Bu isimler kendi aralarında bir yekun
oluşturmaz ama yontarak bir sıraya dizilebilir. Ancak bunlar hakim medyada yer
bulamayan isimlerdir ve hiçbirinin programları rating raporlarında üst sıralara
çıkmaz, sabah radyolarda konuşmazlar, haber bülteni sunmazlar, köşeleri çok
okunmaz. Hakim ve savcıların belki çok küçük bir bölümü bunları izler. Ama bir
bölümü de görevi icabı suç unsuru bulmak için izler.”

Kimlerin hangi programları izledikleri, hangi programların ne kadar izlendiği, hangi köşelerin ne kadar takip edildiği falan… Bunlar yine, naçizane, benim uzmanlık alanıma giren konular ama yine de, benim spekülasyonuma karşı sizin spekülasyonunuz, diyelim…

Zaten, ben, yüzbinlerce, milyonlarca kişiden de bahsetmiyorum. Sözünü ettğim türden hukuk skandallarına imza atan kaç yüz, kaç bin yargıç ya da hukukçu vardır ki? Örneğin, Hulki Cevizoğlu’nun Ceviz Kabuğu adlı programını izleyen kaç kişi vardır? Lakin, telefonla bağlanan insanlar, bana, o programı, ağarlıklı olarak nasıl zihniyete sahip insanların izledikleri konusunda bir fikir veriyor. Ben o hipotetik yargıcın medya tüketim tercihleri hakkındaki spekülasyonlarımı, bu tür gözlemlerle besliyorum.

Örneklerini verdiğim mahkeme kararlarını veren, gerekçelerini yazan yargıçların kimler oldukları belli zaten. Dilerseniz gidip kendilerine soralım, akşam TV izlerken pijama gipi giymediklerini; hangi kanalları, hangi programları izlediklerini; kimleri okuduklarını… Zaten bu insanlar zihniyetlerini, ideolojik tercihlerini falan da gizliyor değiller
ki… Niye itiraz ediyorsunuz ve itirazınızı hangi temellere dayandırıyorsunuz anlayamadım.

“3. Bahsettiğiniz isimler veya kanallarla bahsettiğiniz mahkeme kararları arasındaki düşünsel-ideolojik mesafe AKP ile o kararlar arasındaki mesafeden çok daha uzundur. Bu isimlerden bir bölümü, en azından Nihat Genç, İlhan Selçuk, Yalçın Küçük, Emre Kongar bu kararlara taraftar değildir, savunmadılar. Nihat Genç ve Yalçın Küçük’ün özellikle üzüldüğünü de gördüm, okudum. Ama mesela Cemil Çiçek (halen hükümet sözcüsüdür)
hem Adalet Bakanı olarak, hem de şahsen böyle kararlara taraftardır.”

Bu kararlara, bırakın entelektüel olmayı, kanaat önderi olmayı falan… İnsan olan, hukukun üstünlüğüne inanan, vatandaşlık bilinci taşıyan herkesin üzülmesi gerekir. Zira bu kararlar, siyasi skandallar değildir; hukuk skandallarıdır. Siyasi eğilimi, görüşü ne olursa olsun, herkesin isyan etmesi gereken türde kararlardır.

Ancak, ideolojik körlük, faşizan, totaliteryen, otoriteryen zihniyet, “Söz konusu vatansa, hukuk mukuk da hikayedir; teferruattır, geçiniz onları” yaklaşımı, bu tür kararların altına imza attırır; gerekçe yazdırır. Üstelik ve maalesef, -o listeyi pek çok saygın isimle uzatmak da mümkün ama- alıntı yaptığınız pasajda adı geçenlerin hepsinin ulvi olduklarına inandıkları bir takım amaçlar uğruna pek çok yolu mübah gören, jakobenden de öte Makyavellist bir çizgiye yakın durduklarını, ben kendi
kulaklarımla da bizzat işittim, kendi gözlerimle de bizzat okudum. O çok uzatılabilecek listeye dahil mentelektüellerin kanaatleriyle besledikleri
zihinsel iklimdir ki, söz konusu hukuk skandallarını mümkün kılmakta. Benim iddiam budur.

Yinelemek gerekirse, benim o yazımdaki temel tezim, siyasete asker kanadından yapılan müdahalelerde, mentelektüeller diye
nitelediğim insanların dillendirdikleri kanaatlerin eblirleyici rol oynadığı idi. Ben ismini zikrettğim o şahsiyetlerin tümünün bu tür müdahalelerin en
azından bazılarını meşru/mübah/gerekli/iyi/isabetli gördüklerini kendi ağızlarından duydum; yazılarından okudum. Neyi tartışmakta olduğumuzu ara ara
hakikaten anlayamıyorum: Bu insanların hiçbiri benim onlara atfettiğim siyasi pozisyonlarını, tavırlarını, duruşlarını inkar etmiyorlar ki? İsterseniz şimdi
de gidip sorabiliriz. Bu insanlar için taşımakta oldukları pozisyonlar birer utanç kaynağı ya da zul değil ki… Gurur duyuyorlar duruşlarından. Kendileri
gibi düşünmeyenleri (esela benim gibi düşünenleri) de satılmış/hain olarak görüyorlar.

4. Evet, medyamız kötüdür. Ama sizin şurada sarfettiğiniz görüşlerinize sahip olanlar medyada azınlık değildir. Bu fikirler en kötü ihtimalle saydığınız isimlerden 2-3 kat daha kalabalık bir ekip tarafından dillendirilmektedir.

5. Dolayısıyla teziniz tamamen tutarsızdır. Aynı zamanda hiç de orijinal bir iş yapmıyorsunuz.

Ben, bu konularda benim gibi düşünenlerin medyada azınlık mı yoksa çoğunluk mu olduklarına ilişkin bir değerlendirmem olduğunu anımsamıyorum.
Yine tartışma aşkına, varsayalım ki, benim fikirlerim çoğunlukta. Bu durumda, benim tezim çürümüş mü oluyor? Tutarsız mı oluyor? Oluyorsa, nasıl oluyor?

Ben, siyasete, siyaset alanı dışından müdahaleler yapılmasına çanak tuttuklarını iddia ettiğim be mentelektüeller kesiminin medyada hakim durumda olduklarını falan hiç iddia etmedim ki… Benim tezimin kanıtlanması, argümante edilmesi açısından, böyle bir iddiaya ihtiyacım da yok ki zaten. Siyasete, siyaset dışından müdahale edenlerin ya da örneklediğim hukuk skandallarına imza atanların da, hepimiz gibi bir seçicilikleri söz konusu. Kimse, medyada her konuşulanı, yazılanı takip etmiyor. Bu aktörlerin, illaki medyadaki ana/hakim düşünce akımlarından beslendikleri, beselnecekleri diye bir durum da söz konusu değil. Herkes, kendi bireysel tercihleri, zevkleri doğrultusunda, mevcut repertuardan bir seçki yapıyor, tüketmek için. Benimsözünü ettiğim aktörlerin seçkisinde de, benim iddiama göre, mentelektüellerin ağırlıklı ve belirleyici bir yeri olduğu. Bunun aksine bir veri mi var? Varsa nedir o
veri ve nerede?

Üstelik o yazımda, tezimi bizzat doğrulayan, ikrar eden beyanlara da yer vermişim. 28 Şubat’ta Tankları yürüten subay çıkmış, tankları niye yürüttüklerini, nelerin tesiri altında kalarak o şekilde hareket ettiklerini kendi ağzıyla anlatmış! Var mı bunun ötesi?

Benim bildiğim, çürütme, tutarsızlığı gösterme/kanıtlama, karşı verilerle (önermelerle) ve karşı argümanlarla olur. Tezim tutarsızsa, bu bir içsel tutarsızlık mıdır? Tezimi savunmak için geliştirdiğim argümanlar içinde, birbirleriyle tutarsız önermeler mi kullanmışım? Vardığım sonuçlar mı tutarsız? Yoksa, benim argümanlarımda kullandığım veriler, dış dünyada, sizinsahip olduğunuz, bildiğiniz verilerle mi tutarsızlık içinde?

Ben bir tutarsızlık göremiyorum; bu kadar detaylı açıklamanın ardından, sizin de artık görmediğinizi ummak istiyorum.

Orijinal bir iş yaptığımı yazdığımı ya da ima ettiğimi de hiç sanmıyorum. Savunduklarımı, kendime bir paye çıkarmak için de savunmuyorum.
Keşke söz konusu aktörler de benim gibi düşünse, hareket etse de, siyasete gayri meşru müdahaleler olmasa, hukuk skandallarına imza atılmasa… Emin olunuz, öyle bir devirde, “Tüh, şimdi bana da yazacak, eleştirecek bir şey kalmadı. Ben nasıl egomu tatmin edeceğim şimdi? Ben nasıl görüşlerimle kendimi birilerinden
farklılaştırıp, diğer insanlardan üstün göreceğim, diye hayıflanmam. Ahlaki bir ödev, bir mesuliyet olduğunu düşündüğüm için yazıyorum bu konularda. Yoksa, benim uğraşmaktan keyif aldığım, yaratıcılığımı gerçekleyebildiğimi düşündüğüm alanlar çok farklı.