Ece Ayhan’ın Meçhul Öğrenci Anıtı adlı şiiriyle ilk karşılaştığımda büyükçe kısmı benim için işkence olmuş ilkokul yıllarımın yükü tuhaf bir şekilde hafiflemişti -anksiyeteden sürekli terli öğrenci önlüğünün sıkboğazı biraz gevşemiş, açılması yasak pencereler biraz aralanarak birkaç teneffüs temiz havaya izin çıkmıştı; benim için asla sevgili olmamış ilkokul öğretmenimi bile pas geçmem ve yılların öfkesini biraz daha derinden anlamlandırmam mümkün olmuştu. Yıllar sonra aynı şiiri şöyle de anlayabilecektim: “Türkçe’de, Nazım çizgisinin dışında da çok güçlü ve özgün politik şiir örnekleri verilmektedir ve Ece Ayhan, yalnızca tüm şiirinin ayrık biçemiyle değil bu yönüyle de başı çekmektedir.” eserin devamı »
1915′te yaşananlara ilişkin başlatılan özür dileme kampanyası, Ermeni Meselesi’ni kendi perspektifimizden masaya yatırmak için güzel bir vesile oldu. Bu yazıyla, özür dileyenler kervanına ben de katılmış olacağım. Lakin, tam olarak ne için özür dilediğimi, kampanyada kullanılan standart metinden bağımsız olarak kendim ifade etmek istiyorum. eserin devamı »
Benim küçük dünyamda, yenilenler, içilenler çok önemli bir yer tutuyor ve buranın bir üyesi her daim nefesimi kesiyor…”Ne yemek istersiniz ? Ne içmek istersiniz?”
“Salamlı sandviç? Su? Kola?”
“Mercimek çorbası ?Ayran? Kola?”
“Yaprak sarması? Şıra? Kola?”
“Çikolatalı pasta ? Süt? Kola?” eserin devamı »
Kar denizine doğru gülümseyerek uçarken mutluluktan başı dönen ve keyifle aşağıya bakıp “Yere inmeme daha var;” diye düşünürken birden bir yere konuveren bu kar tanesinin adı Lin idi.
Konduğu yerden aşağı bakınca bir sürü neşeli insan gördü, çünkü burası bir panayırdı ve kendisi de sirk çadırının tam tepesindeydi. İlk gördükleri çok eğlenceliydi: Bazı kar taneleri insanların şapkalarında dolaşıyor, bazıları insanların elindeki sıcak içeceklerin içine atlıyor, bazıları ise meraktan gözlerine giriyordu. Hatta atkıyla örtünmemiş olanların kulaklarına girip onları gıdıklayan kar taneleri bile vardı. eserin devamı »
Rumuz: …sayfa sayfa okuyacam, lakin gücüm yetmiyor….
oğlum! Kavuşmak lakırdısını uzatmasan bu gece!
anasonla çiğerleri şişirmişsin bir kere…
oOo dostum! bakın kimler gelmişler,
Belki bizi sevmişler, O’ndan erken dönmüşler.
Resim diye şiir vardı içindeyim bu gece,
içinde bir hatun vardı; sokulmuşum sessizce.
Siz burada garsonsunuz, unutmuşum içince,
sesinizi duydum ama ölmüştünüz beş kere,
Sokak görse tanır mı ki yamacıma gelince.
Sırtınızda el örgüsü hırkanız
Yüzünüzde kırkbeş günlük sakalınız
Kaba saba sözleriniz
Reddedişiniz
Sevilmeye izin vermeyişiniz
Bağırarak sevişmeniz
Alay edişiniz
Doğru sözleri söylemeyişiniz
İnsanlığı sevişiniz
İnsanları sevmeyişiniz
Lütuf saydığınız sözleriniz
Hayata ara verişleriniz
Gidişleriniz
Geri gelişleriniz
Puslu gözleriniz
Kibar elleriniz
İle tezat olan hantal bedeniniz
İle tezat olan yürümeniz
Bir hayalet gibi
Ve siz
Bu halinizle
Beni nasıl sevdiniz? eserin devamı »
ben yazabilmek değil başkalarının hayatlarını yaşamak istiyor olabilirim. görüyorum, sonra gördüğüm en içime değiyor, sonra yazmak istiyorum, sonra kelime yetmeyince yazmayıp sinirleniyorum ya… işte o.
ben başkaları olmak istiyorum. bir başkası olmak değil. başkaları olmak, sonra da nesli halime geri dönmek… edepsizlik etmek istiyorum yani. edepsizlik edip başkalarının olduklarını varsaydığım, gördüğümü ve anladığımı sandığım hallerini dillendirip orgazm olmak, sonra insanların sağa sola bulaşan menilerini temizlerken yazdıklarımı unutmak istiyorum. unutarak, tecavüz ettiğim insanların hayatları gibi kendi hayatımı da katletmek istiyorum. eserin devamı »
Bu küçük şehirde ne çok anısını bırakıp gitmişti. Şimdi yıllar sonra yine bir yaz gecesi bu şehrin sokaklarındaydı. Üstelik yine saatlerin en acımasızı, en duyarsızı ve en sıkıcısı olan gecenin 10uydu.
Yürüdükçe, bir zamanlar hayallerini paylaşacak hiç kimseleri bulamamış olan ayak izlerine rastlıyor ve onların hala için için kanayışını duyuyordu. Hazır canı yanmışken, izler onu gençlik yıllarını geçirdiği mahalleye getirdi ve sokağın başında onu, yalnızlıkla ilk tanıştıran şey, kısa kambur gölgesi karşıladı. eserin devamı »
Bir sabah uyandığında bir böceğe dönüştüğünü gören Gregor Samsa, tüm olağan günlük işlerini bu haliyle yapmaya çalışır. **
Biz bir gün uyandığımızda kent yerle bir olmuş, insanlar gitmiş, mahalle dönüşmüş mü olacak?
Emlakçıya gittim ta şurdaki ev için. Adam dedi, ev sahibi hırkızdır, bi de akrep varmış çok. Şu yan köşedeki ev olsa, girişin de altı biliyo musun, üç tane odası var sadece, 400 diyor; 300 dese, 350 dese bile geçerim ama 400 çok. Bazı ev vardır pahalı, bazı ev vardır içi çok kötü, bazısı vardır komşuları iyi değil, hep bekâr, hep hırkız…eserin devamı »
Patlak bisiklet lastiğini bile eğretileyen,
dizginini kendi istediğinde sadece kendi istediğinin eline kendi istediği kadar veren,
ruhunu gömleği sanan adamla,
hala eski otobüs biletlerinin arkasında şiirler bulan ve bulduklarından küstahça medet uman,
zamanı kayık,
çekirdeği çürük,
ruhu kaçak kadın,
bir tek yalnız uyuyamadıklarında soyarlarsa ruhlarını birbirlerinin önünde,
bunun sonu ancak felaket olur.
Fakat ne adam vazgeçer biçim vermekten tedbirli teslimiyetine,
ne de kadın kıymet verir dizginlerin ellerinde bıraktığı kesiklere.
Ekrem Düzen
Benim küçük dünyamda, yenilenler, içilenler çok önemli bir yer tutuyor ve buranın bir üyesi her daim nefesimi kesiyor…”Ne yemek istersiniz ? Ne içmek istersiniz?”
Melih Özuysal
Pelin Topçu
